Back to: Philo 101 – เข้าใจโลกนี้ผ่านคำถามที่ต้องคิดแล้วคิดอีก
ตัวอย่าง: โสกราตีสกับวิธีตั้งคำถาม
ตอนที่แล้วเราคุยกันว่าปรัชญาคือการตั้งคำถาม ตอนนี้มาดูตัวอย่างจริงว่านักปรัชญาคนแรกๆ ที่ทำแบบนี้อย่างเป็นระบบ เขาถามคำถามกันยังไง
ในกรุงเอเธนส์เมื่อกว่า 2,400 ปีก่อน มีชายคนหนึ่งชื่อ Socrates เดินตามท้องถนนแล้วชวนคนคุยด้วยคำถามง่ายๆ อย่าง “ความยุติธรรมคืออะไร” หรือ “ความกล้าหาญคืออะไร”
คนที่ถูกถามมักจะตอบอย่างมั่นใจตอนแรก แต่พอโสกราตีสถามต่อไปเรื่อยๆ คำตอบเหล่านั้นก็เริ่มขัดแย้งกันเอง ลองดูตัวอย่างบทสนทนาจำลองแบบนี้:
เพื่อน: “ความกล้าหาญ คือการไม่กลัวอะไรเลยไง”
โสกราตีส: “แล้วคนที่กระโดดลงน้ำเชี่ยวโดยไม่คิดอะไร เพราะไม่รู้ว่ามันอันตราย นับว่ากล้าหาญไหม”
เพื่อน: “…อืม ไม่สิ อันนั้นคือประมาทมากกว่า”
โสกราตีส: “งั้นความกล้าหาญต้องมีอะไรมากกว่าแค่ ‘ไม่กลัว’ สินะ”
วิธีการแบบนี้เรียกว่า Socratic method — ไม่ได้มีไว้เพื่อเอาชนะคู่สนทนา แต่เพื่อช่วยกันขุดคุ้ยว่าความเชื่อที่เรามีอยู่นั้นแน่นหนาแค่ไหน โสกราตีสเองเคยพูดประโยคที่โด่งดังว่าเขา “รู้เพียงอย่างเดียว คือรู้ว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย” ซึ่งฟังดูขัดแย้งในตัวเอง แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของความอ่อนน้อมทางปัญญา (intellectual humility) ที่ทำให้คนเราเปิดใจเรียนรู้ได้จริงๆ
ครั้งหน้าที่มีคนอธิบายอะไรมาแบบมั่นใจสุดๆ ลองถามตัวเองแบบโสกราตีสดูว่า “แล้วถ้าเป็นกรณีนี้ล่ะ จะยังจริงอยู่ไหม” — ไม่ใช่เพื่อเถียงชนะ แต่เพื่อเข้าใจให้ลึกขึ้น
- Socratic method คือการถามคำถามต่อเนื่องเพื่อขุดคุ้ยความเชื่อ ไม่ใช่เพื่อเอาชนะคู่สนทนา
- ตอนถัดไป เราจะไปดูภาพรวมว่าวิชาปรัชญาแบ่งเป็นแขนงใหญ่ๆ อะไรบ้าง ก่อนปิดบทที่ 1